• Hoe laat afgesproken?
    Tags: ,

    Afspraak met Leonora en Duncan om 19.00u.  Ze komen om 20.00u. Er vast van overtuigd dat we om die tijd hebben afgesproken. Later blijkt dat rond 19.00 de kinderen naar bed worden gbracht. Mooi voorbeeld van projectie.

    02-11-2012
  • isis – engels script voor poppenkast spel

    Isis moet vandaag een script in het Engels inleveren voor een poppenkast spel. Ze moet dit samen met Dorris en Daya doen. Ze weten al langer dat dit vandaag af moet zijn. Vanochtend heb ik het voor Isis uitgeprint. Het ziet er niet goed uit. Het Engels is slecht en allerlei zinnen zijn niet vertaald.

    Daya, Dorris en Isis hebben eergisteren samen het script gemaakt. In het Nederlands. Isis heeft het mee naar huis genomen om het te vertalen. Daar heeft ze ook hard aan gewerkt.

    Wat gaat hier allemaal fout:

    • Ze hebben geen idee wat de kern van de zaak is: het is een Engelse vaardigheidstoets, maar ze besteden vooral veel aandacht aan het Nederlandse script en laten het vervolgens aan Isis over om de Engelse versie te maken
    • Om eerst in het Nederlands te schrijven en vervolgens dat te vertalen, daarvoor weten ze nog niet genoeg. Dat is niet erg, ze zitten pas 2 maanden in de eerste klas. Maar je kunt zien dat hun inschatting van hun intellectuele vermogens op dit moment niet klopt: ze weten nog lang niet genoeg om ingewikkelde Nederlandse zinnen in het Engels te vertalen.
    • Gebrek aan aandacht. Voor paardrijden heeft Isis ingespannen aan deze opdracht gewerkt. Maar het is haar ontgaan dat ze een behoorlijk aantal zinnen heeft overgeslagen
    01-11-2012
  • isis – telefoon kwijt

    Na terugkomst van een ponykamp blijkt dat Isis haar telefoon kwijt is. Dat blijkt pas een aantal dagen later, nadat ik Dana heb overgehaald om voorlopig een van de twee oude Blackberry's te gebruiken. Isis had steeds gedacht dat haar telefoon nog in haar tas zat. Ze had haar tas nog niet helemaal uitgeruimd. De andere telefoon ligt bij Dorris.

    Isis is onwaarschijnlijk slordig. Bij ons begint het idee te ontstaan dat zij daar last van heeft en daardoor minder goed functioneert. In ieder geval heb ik er nu last van, want ik heb Dana een belofte gedaan die ik nu niet kan nakomen. Als ik geweten had dat de telefoon kwijt was had ik Dana deze belofte niet gedaan.

    Isis heeft ook een gruwelijke hekel aan opruimen. Zij ervaart dat als straf. Hoe nu te handelen. Wij komen op het idee om een lijstje te maken van 'belangrijke en kostbare' dingen, zoals schoolboeken, portemonnee, telefoon. We zeggen Isis niet dat ze haar kamer moet opruimen, maar stellen wel als eis dat ze alle voorwerpen op het lijstje, op elk moment, direct moet kunnen vinden. Als ik op een willekeurig moment haar kamer binnen kom en vraag 'Mag ik je Engelse boek?', dan moet ze mij dat direct kunnen geven.

    01-11-2012
  • Bernlef en ouder worden

    Mooi voorbeeld van Petra. Ze hoorde in een radio interview Bernlef vertellen dat hij nu hij op leeftijd was gekomen niet meer 6 tot 8 uur per dag kon schrijven. Dat lukt hem nog meer 3 uur per dag. Maar hij schreef anders. Hij verwekte en selecteerde en zeefde meer in zijn hoofd voordat hij ging schrijven. Zo was hij, naar zijn gevoel, in die 3 uur toch net zo productief.

    Een mooi voorbeeld van hoe je je zelfbeeld aanpast aan je intellectuele en fysieke mogelijkheden op een bepaald moment om zo meer in harmonie met jezelf en je omgeving te leven.

    31-10-2012
  • onbewust bekwaam
    Tags: ,

    Lilian heeft negen maanden in Zen River doorgebracht. daarvoor heeft ze haar huis verkocht, haar huisraad grondig opgeschoond en het wat overbleef ondergebracht in een tijdelijke opslag. Ze had een veel kleiner appartement in het centrum gezien dat haar zeer beviel, maar ze was teruggeschrokken van de hoeveelheid werk die het achterstallige onderhoud met zich mee zou brengen. Tijdens haar verblijf in Zen River heeft ze op zeker moment dat appartement toch gekocht. En wat bleek later? De huisraad die ze in de opslagruimte had neergezet paste precies in haar nieuwe, kleinere woning. Ze had deze woning al gezien voordat haar spullen in de opslagruimte had gezet en kennelijk had haar onderbewuste zijn werk gedaan in het selecteren en opruimen van haar huisraad.

    27-10-2012
  • Bloed prikken
    Tags: ,

    Ze zei dat het aantal mensen dat zo relaxed bloed liet afnemen als ik op de vingers van een hand te tellen zijn. Voor mij is het voorbeeld van de zin om en onderscheid te maken tussen wat je voelt en je emoties. Als je je contreert op wat je echt voelt, dan valt dat reuze mee. De kans is zelfs groot dat ik de loop tegen irts aan loop wat meer pijn doet. Bij bloedafname speelt emotie een hele grote rol. En die emotie geeft wat je voelt ondraaglijke proporties.

    26-10-2012
  • hartsutra – verandering

    De Hartsutra gaat erover dat alles veranderlijk is en dat alles met alles samenhangt.

    Met onze ideeen en concepten fixeren we de werkelijkheid.

    Gitty merkte op dat we dat ook doen in relaties met onze verwachtingen. En dat als onze verwachtingen niet mee veranderen met de de mate waarin de ander verandert we voor onaangename verassingen kunnen komen te staan.

    Verwachtingen spelen in de opvoeding ook een hele grote rol: de verwachtingen die ouders hebben ten op zichte van hun kinderen, maar ook de verwachtingen die je eigen ouders hebben ten opzichte van de wijze waarop jij je kinderen opvoedt en verwachtingen die anderen daarover hebben.

    Kinderen veranderen heel snel. Drie maanden middelbare school en je hebt een ander mens. Juist bij kinderen kun je de verandelijkheid bijna letterlijk zien gebeuren.

    Voor zover het je eigen kinderen betreft is het beter om geen verwachtingen te hebben. Geen verwachtingen en geen hoop.

    26-10-2012
  • kleine vragen

    Gisteren Isis naar ponykamp gebracht. Zakgeld kun je aan de bar afgeven. Dan krijg je een tegoed. Dat is de gewoonte. Een meisje zegt tegen haar moeder dat ze haar geld bij zich wil houden. Ik voel meteen een weerstand. De neiging om, als het mijn dochter zou zijn, erop aan te dringen dat ze haar geld toch zou afgeven. Maar waarom?

    Ik bracht Isis naar de slaapzaal. Haar vriendin was er al. Een bed uit kiezen. Mij leek een ander bed prettig dan het bed dat haar vriendin voorstelde. Ik merk dat ik dan toch probeer te sturen. Waarom? Wat maakt het uit?

    De neiging om te sturen, om beslissingen voor je kind te nemen is diepgeworteld. Hoe vaak doe ik dat, terwijl ik me er niet van bewust ben? Hoe vaak doe ik dat, terwijl ik denk dat mijn dochter dat ook wil. Of dat ik haar gedrag interpreteer als een bevestiging daarvan?

    24-10-2012